Dat zat ie dan; meteen de dag volgend op het rijexamen was het felbegeerde roze kaartje af te halen op het stadhuis (een spoedje met extra kosten, maar dat deed ik zoonlief graag cadeau na zo’n voorspoedig verlopen traject van rijlessen, theorie-examen en praktijkexamen in exact 6 maanden) en kroop hij meteen na thuiskomst achter het stuur. Ik zat op de bijrijder stoel. Je moet er moeder voor zijn, denk ik, om dan meteen terug te denken aan (voor het gevoel dan, want het is dik tien jaar geleden)nog niet zo lang geleden dat hij nog achterin zat en tot de tanden met boekjes, papier en viltstiften was uitgerust om lange autoritten te overleven. Nu kon hij niet wachten om in de auto te stappen, stoel, spiegels en niet te vergeten z’n iPhone in de gloednieuwe handsfreehouder af te stellen, riem vast te maken en de motor te starten. We kozen ervoor om richting het Oosten de stad uit te rijden, richting een fastfood-drive en vandaar uit zouden we wel zien. Een lange rit, dat was de bedoeling. Het was de eerste keer dat ik met hem meereed; tijdens de rijlessen had ik dat bewust achterwege gelaten, maar ik zat meteen rustig. Het was duidelijk: hij had terecht het rijbewijs op zak en zat er vol zelfvertrouwen bij ook al reden we in een drukke spits. Natuurlijk maakte ik meteen een foto om op social media te plaatsen, trots als een pauw. Na dik twee uur rijden, zetten we koers terug naar huis. Deniz stelde voor om via de rijksweg terug te rijden. Ik moet er nu nog om lachen, maar mijn reactie was eigenlijk heel bizar: “ Nou, dat doen we de volgende keer wel” haastte ik me te zeggen. Op een of andere manier vond ik 120 km/uur veel te snel voor mijn 17-jarige jongen. Deze bedankte me hartelijk voor het vertrouwen en daar had hij een punt. Ik schudde de onterechte zorgen van me af en mompelde iets van “ toe dan maar ” bij de eerstvolgende oprit naar de A20. Natuurlijk ging dat allemaal prima. Sindsdien hebben we al heel wat ritten samen gemaakt. Ik geef af en toe tips maar dat is meestal over de te rijden route en het tijdig anticiperen op voorsorteren op rijstroken omdat we zonder navigatie rijden en dat heeft Deniz tijdens rijles nog nooit gedaan. Verder ben ik een dik tevreden bijrijder!
Laatste reacties